Ρεβύθι μαύρο Murgia (ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΣΠΟΡΟΣ)

Βιολογικοί σπόροι παραδοσιακής ποικιλίας, μαύρου ρεβυθιού.

Σπάνια ποικιλία – κειμήλιο, την Ιταλία. Για αιώνες, αποτέλεσε βασικό στοιχείο της διατροφής των αγροτικών οικογενειών, στην περιοχή Μούρτζια (περιφέρεια Απουλίας). Την δεκαετία του ’50, η καλλιέργειά του σχεδόν εξαφανίστηκε. Οι αγρότες στράφηκαν σε πιο κερδοφόρες καλλιέργειες (ελιές, αμπέλια) και οι καταναλωτές προτίμησαν τα λευκά ρεβίθια που μαγειρεύονται πιο γρήγορα. Όμως, τα τελευταία 15 – 20 χρόνια, το μαύρο ρεβίθι επανακαλλιεργήθηκε, χάρη στις προσπάθειες οργανισμών όπως το Slow Food, που το συμπεριέλαβε στα προστατευόμενα είδη. Το μαύρο ρεβίθι της Μούρτζια, επιλέχθηκε ως μέρος του γεύματος, της αστροναύτη Samantha Cristoforetti στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

Φυτό ύψους έως 60 εκατοστών, με στιβαρούς βλαστούς και ισχυρή ρίζα, που φτάνει σε μεγάλο βάθος μέσα στο έδαφος. Αυτό του επιτρέπει να εκμεταλλεύεται την υγρασία των βαθύτερων στρωμάτων, την οποία άλλα φυτά δεν μπορούν να φτάσουν (αντοχή στην ξηρασία).

Σχηματίζει μικρούς λοβούς, μήκους έως 2,5 εκατοστών. Το σχήμα τους είναι οβάλ ή ελαφρώς ρομβοειδές. Όταν είναι φρέσκοι, έχουν σκούρο πράσινο χρώμα, το οποίο μετατρέπεται σε σκούρο κίτρινο ή ανοιχτό καφέ καθώς το φυτό ξεραίνεται για τη συγκομιδή. Κάθε λοβός περιέχει συνήθως 1 έως 2 σπόρους. Το σχήμα τους, δεν είναι σφαιρικό όπως τα κοινά ρεβύθια, αλλά έχουν γωνίες και μια τραχιά, ρυτιδωμένη επιφάνεια. Στην κορυφή τους διαθέτουν μια μικρή προεξοχή που μοιάζει με ράμφος. Θεωρούνται μικρόκαρπα. Η διάμετρός τους είναι συνήθως 5 – 7 χιλιοστά, αισθητά μικρότερη από τα λευκά ρεβίθια. Εξωτερικά, το χρώμα τους είναι μαύρο ή σκούρο καφέ και εσωτερικά ανοιχτό κίτρινο.

Η γεύση του χαρακτηρίζετε ως γίηνη, με νότες κάστανου, φουντουκιού και κακάο. Η υφή του είναι πολύ σταθερή και τραγανή. Αρκετοί ειδικοί της γαστρονομίας, περιγράφουν την επίγευση του ως καπνιστή, που το κάνει να ταιριάζει εξαιρετικά με καπνιστά κρέατα, θαλασσινά και ψάρια (γαρίδες, καραβίδες, μύδια, μπακαλιάρο, πέρκα κ.α).

Πρέπει να γνωρίζετε ότι τα μαύρα ρεβύθια, χρειάζονται τουλάχιστον 36 έως 48 ώρες μούλιασμα σε νερό, πριν το μαγείρεμα. Επίσης, απαιτούν 2 έως 3 ώρες σιγοβράσματος. Ακόμα και μετά από αυτόν τον χρόνο, η υφή τους θα παραμείνει τραγανή και δεν θα χυλώσουν όπως τα λευκά – κοινά ρεβύθια. Ακόμα, ο ζωμός τους παραμένει πιο νερουλός και παίρνει ένα σκούρο, σχεδόν μαύρο χρώμα. Αν θέλετε πυκνή σούπα, θα πρέπει να πολτοποιήσετε μια ποσότητα από τα ίδια τα ρεβίθια στο μπλέντερ και να την ξαναρίξετε στην κατσαρόλα.

Ιδανική για καλλιέργεια από ερασιτέχνες και επαγγελματίες.

Καλλιέργεια υπαίθρια και σε μεγάλες γλάστρες ή δοχεία.

 

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΠΟΙΚΙΛΙΑΣ ΜΑΥΡΟΥ ΡΕΒΥΘΙΟΥ MURGIA

Χώρα προέλευσης ποικιλίας: Ιταλία, Μούρτζια (περιφέρεια Απουλίας). Καλλιεργείται κυρίως στην περιοχή Murgia Carsica (νότια του Μπάρι) και στους δήμους Acquaviva delle Fonti και Cassano delle Murge

Καλλιεργείται από: άγνωστο, είναι μια αρχαία ποικιλία

Οι δικές μας παρατηρήσεις: σπάνια ποικιλία, μαύρου ρεβυθιού. Αρκετά άγνωστο και με μικρή χρήση στην χώρα μας, το μαύρο ρεβύθι, θα μπορούσε εύκολα να μπει στο διαιτολόγιο μας γιατί εκτός από μια πολύ θρεπτική τροφή, είναι και πολύ νόστιμη. Επίσης, έχει μεγάλη αντοχή σε ξηροθερμικές συνθήκες και είναι αρκετά παραγωγικό. Οι καρποί, είναι μικρού μεγέθους και έχουν μια πολύ όμορφη αντίθεση. Εξωτερικά είναι μαύρου – καφέ χρώματος και εσωτερικά κίτρινου. Αξίζει την δοκιμή, απαιτεί όμως έρευνα στο μαγείρεμα του. Το σίγουρο είναι ότι, πολλοί ειδικοί, το θεωρούν ένα γαστρονομικό διαμάντι…

Που μπορεί να καλλιεργηθεί στην χώρα μας: σε όλη την Ελλάδα, όταν οι συνθήκες περιβάλλοντος και εδάφους είναι κατάλληλες (βλέπε παρακάτω).

Ιδανική εποχή σποράς: 1) Νότια Ελλάδα & Παραθαλάσσιες περιοχές: Από τα τέλη Φεβρουαρίου έως τα μέσα Μαρτίου. 2) Βόρεια Ελλάδα & Ορεινές περιοχές: Από τα τέλη Μαρτίου έως τα μέσα Απριλίου.

Ύψος φυτού: έως 60 εκατοστά (μ.ο. 40 – 50 εκ.)

Βράβευση ποιότητας ποικιλίας:  –

Σπόρα – συγκομιδή: 125 – 150 ημέρες (ανάλογα με τις τοπικές συνθήκες, κατά την διάρκεια της καλλιέργειας)

Μπορεί να καλλιεργηθεί σε γλάστρα ή μεγάλο δοχείο; ΝΑΙ

Κατάλληλη για επαγγελματική καλλιέργεια; ΝΑΙ

Κατάλληλη για οικιακό λαχανόκηπο; ΝΑΙ

Απόδοση (παραγωγικότητα): μέτρια παραγωγική

Πιστοποίηση βιολογικών σπόρων – φορέας: CCPB – 1

Πιστοποίηση ανασυσκευασίας βιολογικών σπόρων – φορέας: ΔΗΩ

Άδεια συσκευασίας και διακίνησης σπόρων: ΚΕΠΠΥΕΛ Γιαννιτσών

 

ΟΔΗΓΙΕΣ ΣΠΟΡΑΣ ΣΤO ΡΕΒΥΘΙ 

Επίπεδο δυσκολίας φυτρώματος (από 1 – 3): 1 (εύκολο)

Αριθμός σπόρων/γρ: 2 – 3 (εξαρτάται από το μέγεθος της κάθε ποικιλίας και από την χρονιά καλλιέργειας)

Απαιτείται μούλιασμα των σπόρων; όχι δεν είναι απαραίτητο.

Εποχή σποράς: 1) Νότια Ελλάδα & Παραθαλάσσιες περιοχές: Από τα τέλη Φεβρουαρίου έως τα μέσα Μαρτίου. 2) Βόρεια Ελλάδα & Ορεινές περιοχές: Από τα τέλη Μαρτίου έως τα μέσα Απριλίου.

Βάθος σποράς: α) 7 – 8 εκατοστά, σε αμμώδη εδάφη, για να βρει ο σπόρος περισσότερη υγρασία. β) 3 – 4 εκατοστά, σε βαριά – αργιλώδη εδάφη, γιατί το έδαφος μπορεί να ”σφίξει” από τις βροχές και να δυσκολέψει το φύτρωμα των σπόρων. γ) 4 – 6 εκατοστά, σε μέσης σύστασης εδάφη. 

Πως σπέρνουμε τα ρεβύθια; στα ρεβύθια, η σπορά γίνεται απευθείας στο έδαφος. Η διαδικασία ξεκινάει με την προετοιμασία του εδάφους. Σκοπός μας είναι το έδαφος να είναι σχετικά επίπεδο, χωρίς σβόλους, ώστε να είναι εύκολη η σπορά.

Οι αποστάσεις μεταξύ των γραμμών καλλιέργειας (απόσταση σειρά με σειρά), είναι από 35 έως 50 εκατοστά. Η απόσταση μεταξύ των φυτών, πάνω στην γραμμή (απόσταση φυτό με φυτό), είναι από 10 έως 15 εκατοστά. Γνωρίζοντας τις παραπάνω αποστάσεις, μετράμε και χαράζουμε λάκους βάθους π.χ. 5 εκατοστών. Τοποθετούμε τους σπόρους πάνω στην γραμμή, στην απόσταση που αναφέρουμε παραπάνω. Σε κάθε θέση σποράς, μπορούμε να τοποθετήσουμε 2 – 3 σπόρους, έαν δεν είμαστε σίγουροι για την φυτρωτικότητα τους.

Μετά την σπορά ακολουθεί το σκέπασμα των σπόρων με αφράτο χώμα και η διαβροχή του εδάφους με σταλάκτες (στάγδην άρδευση), που έχουν τοποθετηθεί πάνω στην γραμμή καλλιέργειας. Πολύ σημαντικός παράγοντας, για το φύτρωμα των σπόρων είναι και η θερμοκρασία εδάφους. Ξεκινήστε την σπορά της φασολιάς, όταν είναι από τους 10 – 15°C.

Αραίωμα φυτών: μετά το φυτρωμα των σπόρων του ρεβυθιού, ακολουθεί το αραίωμα τους. Διατηρούμε σε κάθε θέση σποράς 1 υγιές, νεαρό φυτό. Τα υπόλοιπα, τα αφαιρούμε από το έδαφος, με το χέρι.

Βασικές απαιτήσεις φυτρωτικότητας σπόρου – χρόνος: όταν η θερμοκρασίες είναι 15 έως 22°C (την ημέρα) και τουλάχιστον 8°C (την νύχτα) και η θερμοκρασία του εδάφους είναι 15°C, ο σπόρος θα βλαστήσει, σε 7 – 14 ημέρες.

Απαιτούμενος χώρος / m²: 30 έως 40 φυτά

 

ΟΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΜΑΣ

Οικογένεια: Fabaceae

Επιστημονική ονομασία: Cicer arietinum L. var. macrospermum

Καταγωγή του Ρεβυθιού: Νοτιοανατολικής Τουρκία και Συρία

Άλλες ονομασίες: Στραγάλι, Λεμπλεμπί, Μανιταρορεβίθια, Κουκιά της γης

Διεθνείς ονομασίες: Chickpea, Garbanzo bean, Egyptian pea, Ceci, Kala Chana, Hummus, Nohut, Kichererbse, Grão de bico, Kikært, Kikherne, Нахут, Нут, Наут

Γενικά για τα Ρεβύθια: θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα καλλιεργούμενα φυτά στον πλανήτη. Η εξημέρωσή τους ξεκίνησε κατά την Πρώτη Γεωργική Επανάσταση, πριν από 10.000 χρόνια. Αρχαιολογικά ευρήματα σε τοποθεσίες όπως το Tell El-Kerkh στη Συρία και το Çayönü στην Τουρκία επιβεβαιώνουν την καλλιέργειά του από τότε. Από τη Μέση Ανατολή, το ρεβίθι εξαπλώθηκε σταδιακά, στην Ελλάδα, την Αίγυπτο και την Ιταλία, το 6.000 – 5.000 π.Χ. Αργότερα, έφτασε στην Ασία και την Ινδία το 2.000 π.Χ. Στην Αρχαία Ελλάδα, ήταν βασικό συστατικό της διατροφής με το όνομα ερέβινθος. Στην Ευρώπη του 18ου αιώνα, αλλά και κατά τη διάρκεια παγκόσμιων πολέμων, τα καβουρδισμένα και αλεσμένα ρεβίθια χρησιμοποιούνταν ευρέως ως υποκατάστατο του καφέ. Ακόμα και σήμερα, σε κάποιες περιοχές της Γερμανίας, πίνεται ως εναλλακτικό ρόφημα χωρίς καφεΐνη.

Όπως όλα τα ψυχανθή, έχει τη μοναδική ικανότητα να δεσμεύει άζωτο (από την ατμόσφαιρα) στις ρίζες του, εμπλουτίζοντας το έδαφος.

Η Ινδία παράγει το 60 – 70% της παγκόσμιας παραγωγής ρεβυθιών. Άλλες σημαντικές χώρες παραγωγής είναι η Αυστραλία, η Τουρκία, η Αιθιοπία και ο Καναδάς.

Είδη Ρεβυθιών: υπάρχουν 2 βασικές κατηγορίες ρεβυθιών. 1) Kabuli: είναι ο τύπος που συναντάμε συχνότερα στην Ελλάδα και τη Μεσόγειο. Έχουν μεγάλο μέγεθος, ανοιχτόχρωμο-κρεμ χρώμα και λεία επιφάνεια. Χρησιμοποιούνται κυρίως για σαλάτες, χούμους και το κλασικό βραστό ρεβίθι. 2) Desi: είναι μικρότερα, πιο σκούρα (καφέ ή μαύρα) και έχουν τραχιά επιφάνεια. Είναι πιο πλούσια σε φυτικές ίνες και χρησιμοποιούνται ευρέως στην ινδική κουζίνα και τελευταία σε αρκετές άλλες.

Απαιτήσεις του Ρεβυθιού σε κλίμα: φυτό θερμής εποχής, Αναπτύσσεται καλά σε θερμοκρασίες, 15 έως 35°C με άριστες αυτές τον 20 – 30°C. Αντέχει σε ήπιους παγετούς (από -5 έως -8°C), όταν το φυτό είναι σε νεαρό στάδιο. Σε αυτές τις θερμοκρασίες και εάν το φυτό είναι στην ανθοφορία, η ζημιά είναι ολική. Επίσης, είναι φυτό μακράς ημέρας. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται άφθονο ηλιακό φως για να ανθίσει και να ωριμάσει σωστά. Η σκίαση μειώνει δραματικά την απόδοση. Επιγραμματικά, θα λέγαμε ότι, το ιδανικό κλίμα για το ρεβίθι είναι ένας ήπιος, υγρός χειμώνας ακολουθούμενος από μια ζεστή και στεγνή άνοιξη – καλοκαίρι.

Απαιτήσεις του Ρεβυθιού σε έδαφος: το ιδανικό έδαφος πρέπει να είναι ελαφρύ έως μέσης σύστασης, που επιτρέπει στο νερό να στραγγίζει. Σε βαριά, αργιλώδη εδάφη που κρατούν πολλή υγρασία, οι ρίζες θα σαπίσουν και η φυτεία θα καταστραφεί. Είναι ιδιαίτερα ανθεκτικά στα ασβεστούχα εδάφη. Μάλιστα, η παρουσία ασβεστίου βοηθά στην καλύτερη ποιότητα του σπόρου (γίνονται πιο βραστερά).

Σε σύγκριση με άλλα όσπρια, τα ρεβίθια έχουν μέτρια αντοχή στην αλατότητα, γεγονός που επιτρέπει την καλλιέργειά τους και σε παραθαλάσσιες περιοχές, αρκεί το έδαφος να μην είναι υπερβολικά αλατούχο. Το ιδανικό pH εδάφους, για την καλλιέργεια του Ρεβυθιού, είναι μεταξύ 6,5 και 8,0.

Λίπανση: καλό θα είναι για να γίνει ολοκληρωμένη λίπανση, πριν από οποιαδήποτε ενέργεια σας, να προχωρήσετε σε ανάλυση εδάφους. Είναι μια απλή και οικονομική μέθοδος. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας και να σας δώσουμε, όλες τις απαιτούμενες πληροφορίες.

Αποστάσεις σποράς: 1) Σειρά από σειρά καλλιέργειας: σε μεγάλη καλλιέργεια – με μηχανική συγκομιδή η απόσταση των σειρών είναι από 35 έως 50 εκατοστών. Σε μικρότερες εκτάσεις (ερασιτεχνικές – οικιακές), η απόσταση είναι 25 – 30 εκατοστά. 2) Αποστάσεις πάνω στη γραμμή (φυτό από φυτό): 10 – 15 εκατοστά.

Υποστύλλωση Ρεβυθιού: δεν απαιτείται. Το ύψος των φυτών είναι μικρό και ο βλαστός είναι στιβαρός.

Καλλιέργεια σε γλάστρες ή δοχεία: ΝΑΙ… επιλέξτε μια μεγάλη και βαθιά γλάστρα (διαμέτρου τουλάχιστον 30 εκ. και βάθους 40 – 50 εκ.). Γεμίστε την με πλούσιο βιολογικό υπόστρωμα γενικής χρήσης και προσέξτε οι οπές στράγγισης στην βάση της, να είναι καλά ανοιγμένες και αρκετές. Προσοχή, πρέπει να στραγγίζουν καλά… Σε γλάστρες, με την παραπάνω διάμετρο, χωράνε έως 3 – 4 φυτά. Ανοίξτε τρύπες με το χέρι σας  και τοποθετήστε 1 σπόρο σε βάθος 5 εκ. Τέλος σκεπάστε τους σπόρους, με το υπόστρωμα και ποτίστε, με μέτρις ποσότητες νερού.

Ποτίσματα στο Ρεβύθι: Είναι από τα πλέον ξηρικά φυτά. Του αρκούν 250 – 450 χιλιοστά βροχής ετησίως. Αν το έδαφος έχει την υγρασία του χειμώνα, δεν χρειάζεται πότισμα. Αν όμως το χώμα είναι εντελώς στεγνό, ένα ελαφρύ πότισμα μετά τη σπορά θα βοηθήσει τους σπόρους να φυτρώσουν. Υπάρχουν όμως στάδια, κατά την ανάπτυξη του φυτού, που πρέπει να δωθεί προσοχή στην επάρκεια του εδάφους σε νερό. Το πρώτο είναι πριν την άνθηση. Αν επικρατεί παρατεταμένη ξηρασία, ένα πότισμα μόλις εμφανιστούν τα πρώτα άνθη βοηθάει το φυτό να αυξήσει την ανθοφορία του. Το δεύτερο είναι κατά το ”δέσιμο” των λοβών. Όταν το άνθος πέφτει και αρχίζει να σχηματίζεται ο μικρός λοβός, η υγρασία είναι απαραίτητη για να γεμίσουν οι σπόροι και να μην μείνουν άδειοι (κούφιοι).

Το στάδιο που πρέπει να σταματήσουμε εντελώς το πότισμα είναι όταν,  οι λοβοί αποκτήσουν το τελικό τους μέγεθος και αρχίσουν να αλλάζουν χρώμα από έντονο πράσινο σε πιο θαμπό. Το ρεβίθι χρειάζεται ξηρασία στο τέλος για να ωριμάσει και να ξεραθεί σωστά.

Πως και πότε γίνεται η συγκομιδή του Ρεβυθιού; η συγκομιδή, ξεκινάει στα μέσα με τέλη του καλοκαιριού (Ιούλιο – Αύγουστο), περίπου 100 – 140 ημέρες από την σπορά στο έδαφος. Το φυτό, όταν είναι έτοιμο για συγκομιδή, όταν το χρώμα του αλλάζει από πράσινο σε καφέ – κίτρινο. Τα φύλλα έχουν αρχίσει να πέφτουν και τέλος, όταν κουνάμε έναν λοβό, στο εσωτερικό του ”κουδουνίζουν” οι σπόροι. Πώς γίνεται η συγκομιδή σε μικρές εκτάσεις (κήπους – μικρά κτήματα): α) ξεριζώνουμε ολόκληρο το φυτό από το χώμα με το χέρι, β) απλώνουμε τα φυτά, σε ένα σκιερό και καλά αεριζόμενο μέρος για 2-3 ημέρες, ώστε να φύγει εντελώς η υγρασία από τον καρπό και τέλος, γ) ανοίγουμε τους λοβούς με το χέρι ή τους βάζουμε σε ένα σακί και τους χτυπάμε ελαφρά για να ελευθερωθούν τα ρεβίθια. Σε μεγάλες εκτάσεις, χρησιμοποιούνται θεριζοαλωνιστικές μηχανές. Η μηχανή κόβει το φυτό, ξεχωρίζει τον σπόρο και τον αποθηκεύει και το υπόλοιπο μέρος του φυτού (φύλλα, βλαστούς κ.α.) τα ρίχνει στο χωράφι.

Διατήρηση και αποθήκευση: πριν αποθηκεύσετε τα ρεβύθια, πρέπει να είστε σίγουροι, ότι έχουν στεγνώσει καλά. Ένας πρακτικός τρόπος είναι ο εξής, δοκιμάστε να δαγκώσετε ένα ρεβίθι. Αν είναι σκληρό σαν πέτρα και δεν αφήνει σημάδι, είναι έτοιμο. Αν είναι έστω και λίγο μαλακό, αφήστε τα στον ήλιο ή σε αεριζόμενο χώρο για 1 – 2 μέρες ακόμα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην αποθήκευση των ρεβίθιων, είναι ο Βρούχος, ένα μικροσκοπικό σκαθάρι που γεννάει τα αυγά του στον αγρό. Αν δεν γίνει απολύμανση, θα δείτε τρύπες στα ρεβίθια σας μετά από λίγους μήνες. Μπορείτε να αντιμετωπίσετε τον Βρούχο με φυσικές μεθόδους όπως την κατάψυξη. Βάλτε τα ρεβίθια σε αεροστεγείς σακούλες και τοποθετήστε τα στην κατάψυξη στους -18°C για τουλάχιστον 4-5 ημέρες. Αν δεν έχετε χώρο στην κατάψυξη, μπορείτε να τα βάλετε στον φούρνο στους 50 – 60°C για 30 λεπτά.

Η ιδανική διάρκεια αποθήκευσης των ρεβυθιών είναι ένα έτος. Σε αυτό το διάστημα είναι τρυφερά και βράζουν εύκολα. Μετά το δεύτερο έτος, θα χρειαστούν περισσότερο μούλιασμα και περισσότερη ώρα βρασμού. Σε μικρές ποσότητες παραγωγής, τα γυάλινα βάζα είναι το καλύτερο δοχείο για την αποθήκευση τους. Μέσα στο δοχείο αποθήκευσης, μπορείτε να προσθέσετε, 2 – 3 φύλλα Δάφνης (ανά κιλό) ή 2 – 3 σκελίδες σκόρδο, με την φλούδα τους. Η μυρωδιά τους απωθεί διάφορα έντομα. Αρκετοί, βάζουν μέσα το δοχείο, λίγο χοντρό αλάτι γιατί απορροφά τυχόν υγρασία και προστατεύει τα ρεβύθια από την μούχλα.

Προσβολές από έντομα: Καραφατμέ, Βρούχος, Πράσινο Σκουλήκι, Αφίδες, Λιριόμυζα

Προσβολές από μύκητες – βακτήρια: Ασκοχύτωση, Φουζαρίωση, Ριζοκτονία, Βοτρύτης, Βακτηριακή στιγμάτωση

Προσβολές από ιώσεις: – 

 

ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΡΕΒΥΘΙΟΥ 

Είναι ένα πολύ χρήσιμο και θρεπτικό φυτό, με πολλές χρήσεις στην κουζίνα πολλών χωρών, στην κτηνοτροφία, στην βελτίωση των εδαφών κ.α.

Στην χώρα μας, είναι ένα όσπριο με συχνή χρήση στην κουζίνα. Το συναντάμε σε Ρεβιθάδες (φούρνου ή κατσαρόλας), σε σαλάτες και σε ρεβιθοκεφτέδες. Η σιφνέικη ρεβιθάδα θεωρείται το τοπικό φαγητό της Σίφνου και είναι ίσως η πιο διάσημη εκδοχή του οσπρίου στην Ελλάδα. Επίσης το καταναλώνουμε ως σνακ (σταγάλια) και σε κάποιες περιοχές ως ρεβυθόρυζο.

Στην χώρα μας, παράγουμε εξαιρετικής ποιότητας αλεύρι ρεβιθιού (ρεβιθάλευρο), το οποίο κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος λόγω της θρεπτικής του αξίας και της απουσίας γλουτένης. Χρησιμοποιείται για το εφτάζυμο ψωμί, αλλά και σε σύγχρονες συνταγές για πανάρισμα, ομελέτες χωρίς αυγό, και ως πηκτικό σε σούπες.

Τα καβουρδισμένα και αλεσμένα ρεβίθια δίνουν ένα αφέψημα που θυμίζει καφέ, χωρίς καφεΐνη.

Οι σπόροι (χαμηλής ποιότητας) και τα υπολείμματα του φυτού (άχυρο) είναι εξαιρετική πηγή πρωτεΐνης για τα ζώα.

 

ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ – ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΕΙΣ 

1) Οι σπόροι που διαθέτουμε, είναι πιστοποιημένοι βιολογικοί, σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό κανονισμό, που ορίζει τους κανόνες παραγωγής και πιστοποίησης τους.

2) Επιλέγουμε βιολογικούς σπόρους, ΜΟΝΟ από κορυφαίες σπορό-παραγωγικές εταιρίες. Αυτές ακολουθούν όλες τις διαδικασίες, ώστε να διαθέτουν υψηλά επίπεδα βλάστησης και να είναι απαλλαγμένοι από παθογόνα.

3) Είναι όλοι αναπαραγόμενοι και ελεύθεροι πνευματικών δικαιωμάτων. Μπορείτε να τους να τους διατηρείτε και να τους αποθηκεύσετε για μελλοντική χρήση, χωρίς κανένα πρόβλημα.

4) Δεν είναι γενετικά τροποποιημένοι (Μεταλλαγμένοι) ούτε Υβρίδια. Ανήκουν στην κατηγορία, των βελτιωμένων ποικιλιών και παραδοσιακών ποικιλιών.

 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΣΠΟΡΟΙ ;

Οι σπόροι που έχουν παραχθεί, από φυτά, στα οποία εφαρμόζεται η βιολογική καλλιέργεια. Το αγρόκτημα που γίνεται η παραγωγή τους, ελέγχεται ώστε να γίνεται η εφαρμογή της βιολογικής γεωργίας και οι σπόροι που θα παραχθούν, να πληρούν τις προϋποθέσεις και να είναι κατάλληλοι για την αγορά.

Οι συμβατικοί σπόροι, πριν συσκευαστούν απολυμαίνονται με χημικά. Στους βιολογικούς σπόρους η απολύμανση τους γίνεται με φυσικούς τρόπους (π.χ. χρήση χαμηλών θερμοκρασιών).

Γιατί να επιλέξω τους βιολογικούς σπόρους;

– γιατί είναι σημαντικό για εμάς, αλλά και τις επόμενες γενιές, να διατηρηθούν οι παραδοσιακοί σπόροι. Επιλέγοντας βιολογικούς σπόρους, σας δίνεται η δυνατότητα να καλλιεργήσετε μια παραδοσιακή ποικιλία και να διατηρήσετέ σπόρους για δική σας χρήση.

– γιατί θα δοκιμάσετε ξεχωριστές – αυθεντικές γεύσεις.

– επειδή παράγονται σε κτήματα που καλλιεργούνται βιολογικά, είναι καλά προσαρμοσμένοι σε αυτές τις συνθήκες καλλιέργειας. Οπότε είναι μία ιδανική πρόταση, για κτήματα που θα εφαρμόσουν την βιολογική γεωργία ή άλλες οικολογικές μεθόδους καλλιέργειας.

– γιατί είναι μια έμπρακτη στήριξη, στην προσπάθεια που γίνεται, για μια βιώσιμη γεωργία, που σέβεται την βιοποικιλότητα και το περιβάλλον γενικότερα.